Hipoteza pozycji społecznej zakłada, że objawy depresyjne u osób o niskiej pozycji społecznej chronić mają te osoby przed konkurencją z osobami wyżej postawionymi. Jednakowoż biologia ewolucyjna dowodzi, że w modelach teoretycznych często najlepiej sprawdza się strategia oceniacza, tzn. konkurowanie z osobnikami, z którymi łatwo wygrać, unikanie zaś konfrontacji z tymi, z którymi wygrać trudno, może tak być również w rzeczywistości. Osoby depresyjne powinny unikać konkurencji tylko z osobami postawionymi wyżej od siebie, jeśli miałoby to zwiększać ich dostosowanie. W opinii Nowaka, który nie powołuje się na żadne badania, osoby w epizodzie depresyjnym unikają natomiast wszelkiej konkurencji, także z osobami o podobnej pozycji w społeczeństwie, a nawet z niżej postawionymi.
Obserwowane wyniki można wytłumaczyć również trochę inaczej, np. za pomocą arresed defences model opisanego przed Gilberta. Zauważa on, że mechanizm walki bądź ucieczki sprawdza się dobrze w sytuacji nagłego stresu. W sytuacji przewlekłego stresu ulega on wyhamowaniu. Na poparcie tej tezy przytacza on badania o uczuciu usidlenia oraz niemożności u osób depresyjnych, odczuwających silny gniew i zarazem bojących się go.