W 1928 r. powstały dwa najważniejsze utwory, powieść Macunaíma i Ensaio sobre a música brasileira, które stworzyły podstawy brazylijskiego nacjonalizmu muzycznego i stały się głównym odniesieniem teoretycznym dla kilku pokoleń kompozytorów. Rok później opublikował Compêndio de história da música (1929), później przepisany nazwą Pequena história da música (1942), a następnie Modinhas imperiais (1930). W Música, doce música (1933), zebrał pisma, konferencje i teksty krytyki muzycznej. W 1934 r. został współautorem czasopisma „”, uznawanego za pierwszy akademicko-naukowy magazyn muzyczny w Brazylii. Wydawany był początkowo przez Instituto Nacional de Música (INM). W 1931 r. w INM Andrade współpracował z i w celu opracowania i reformy programu nauczania.
W 1935 r. objął kierownictwo departamentu kultury w urzędzie miasta São Paulo. W tym samym roku otworzył Discoteca Pública Municipal oraz powołał do życia Quarteto Haydn, obecnie funkcjonujący jako kwartet smyczkowy . W 1936 r. z jego inicjatywy powstał chór , dzięki czemu włączono regionalną muzykę brazylijską do programu Theatro Municipal. W 1938 r. zainicjował powstanie które przeprowadziły badanie etnograficzne folkloru północnej i północno-wschodniej Brazylii. thumb|left|Cândido Portinari, Antônio Bento, Mário de Andrade i Rodrigo Melo Franco, 1936 W 1936 r.