19 września 1861 został generałem majorem.
Po przeniesieniu do Wirginii dowodził 1 Dywizją Armii Konfederacji, a od stycznia do marca 1862 Armią Zachodu, od 4 marca do 20 czerwca 1862 był komendantem Dystryktu Trans-Missisipi. 6–8 marca 1862 dowodził siłami Konfederacji w bitwie pod Pea Ridge przegraną przez Konfederatów, a w kwietniu i maju 1862 u boku gen. Pierre’a G.T. Beauregarda brał udział w oblężeniu Corinthu, które skończyło się wycofaniem Konfederatów. Od 2 czerwca do 1 października 1862 był komendantem departamentu Dystryktu Missisipi, następnie departamentu Missisipi i Wschodniej Luizjany i dowódcą 1 Korpusu Armii tego departamentu, w styczniu 1863 dowodził dywizją kawalerii tego departamentu, a 25 lutego 1863 objął dowództwo Armii Tennessee, które sprawował do śmierci. Latem 1862 skutecznie bronił Vicksburga przez armią Unii, jednak wraz z gen. Johnem C. Breckinridge’em przegrał bitwę pod Baton Rouge.
Miał opinię wielkiego uwodziciela. Nazwano go nawet „postrachem brzydkich mężów”. 7 maja 1863 został zastrzelony przez dr. George’a Petersa, który oskarżył Van Dorna o uwiedzenie jego żony.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point Kategoria:Generałowie Skonfederowanych Stanów Ameryki Kategoria:Urodzeni w 1820 Kategoria:Zmarli w 1863