Już w ówczesnej literaturze krytykowano to pojęcie za nieostrość, gdyż nie było znaczenia jakiej treści były głoszone wiadomości (patrz ilustracja z 1939 roku: chłop został pozwany do sądu za zbyt dobre przewidywanie politycznych wypadków), podczas gdy te same władze jednocześnie nie wahały się je same rozpowszechniać w ramach propagandy wojennej (patrz przykład wyżej).
Także za czasów Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej zostały zdefiniowane jako przestępstwo; przepisy z 1946 roku wskazują:
Wiadomości fałszywe występowały wtedy i obecnie w kontekście propagandy; definiowano je jako informacje zmyślone lub zniekształcone, które mogą wyrządzić istotną szkodę interesom Państwa Polskiego. Do przypisania winy za rozpowszechnianie takich wiadomości konieczne było wtedy, aby były one fałszywe zarówno w sensie obiektywnym, jak i subiektywnym, co oznacza, że sprawca musiał mieć świadomość ich nieprawdziwości. Jako byt prawny i na podstawie „złej sławy artykułu" wykorzystywane były jako pretekst do walki z przeciwnikami politycznymi;