Ludwik Paweł SczanieckiW historiografii wielokrotnie pojawia się błędna forma nazwiska Szczaniecki. (ur. 30 października 1789 w Boguszynie, zm. 7 września 1854 w Paryżu) – podpułkownik, powstaniec listopadowy, ziemianin, działacz społeczny, spiskowiec i pamiętnikarz, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Młodość i udział w wojnach napoleońskich Ludwik Sczaniecki urodził się 30 października 1789 roku w Boguszynie k. Jarocina, z ojca Józefa Sczanieckiego (1756–1815) i matki Jadwigi z Wyganowskich Sczanieckiej.
Wychowywany był w duchu patriotyzmu i miłości ojczyzny. Już w dzieciństwie wykazywał chęć walki o niepodległość Polski (m.in. jako pięciolatek prosił ojca, by ten pozwolił mu pójść z nim do walki przeciwko Prusakom w 1794). Pierwsze formalne nauki pobierał od emigranta z Francji. Lata 1802–1806 spędził w Dreźnie na studiach historycznych, przyrodniczych i matematycznych. W 1807 r. pracował w biurze dyrektora spraw wewnętrznych w Warszawie – Stanisława Brezy. 25 kwietnia 1809, w obliczu wojny z Austrią, zaciągnął się do wojska w Poznaniu, gdzie służył pod komendą gen. Antoniego Amilkara Kosińskiego. 21 czerwca brał udział w potyczce z Austriakami pod Radoszycami. W okresie od lipca do września przewoził depesze wojskowe z Krakowa do Poznania.