Publikacja ta była wymierzona przeciwko gen. Ramorinie i Władysławowi Zamoyskiemu. W sporach politycznych w okresie międzypowstaniowym Sczaniecki stał po stronie demokratycznego skrzydła szlachty wielkopolskiej; brał udział w spiskach lat czterdziestych – mimo to, po nieudanej próbie powstańczej w roku 1846 w Poznaniu, uniknął ponownego aresztowania.
W dobie Wiosny Ludów 1848 r. wzywał Komitet Narodowy do natychmiastowego wystąpienia przeciw władzom pruskim, do ogłoszenia się Rządem Tymczasowym. Zachęcał także niemieckich mieszkańców Poznania do przyłączenia się do rewolucji. Pod koniec marca wyjechał do Berlina dla spieniężenia sreber ofiarowanych w Wielkim Księstwie Poznańskim na potrzeby powstania. W Berlinie namawiał gen. Wojciecha Chrzanowskiego do objęcia dowództwa nad formacjami zbrojnymi w Wielkopolsce. W proteście przeciwko przejęciu dowództwa przez Ludwika Mierosławskiego, a także przeciwko postanowieniom ugody w Jarosławcu, Sczaniecki zaciągnął się do obozu pleszewskiego w charakterze zwykłego ułana z lancą w ręku;