W 1414 próbował przeprowadzić (wbrew królowi Zygmuntowi Luksemburskiemu i papieżowi) wybór na arcybiskupa Kolonii swego młodszego brata Wilhelma, jednak bez powodzenia (prowadzoną w tym celu wojnę zakończyła dopiero interwencja cesarska w 1416 i 1417). Prowadził liczne spory o prawa do ceł na Renie. Po śmierci w 1415 brata żony, księcia Bar Edwarda III, próbował opanować to księstwo Bar. Jednak mimo poparcia otrzymanego od cesarza plany te nie powiodły się, a sam Adolf trafił w 1422 w niewolę u księcia Lotaryngii Karola II, z której uwolnił się po zapłaceniu wysokiego okupu. Starania o dziedzictwo w Geldrii i Jülich (po śmierci wuja Renalda w 1423) zakończyły się tylko częściowym powodzeniem: Adolf opanował Jülich, natomiast w Geldrii usadowił się Arnold z Egmond. Rozpoczęło to długotrwały konflikt między Adolfem i Arnoldem. W latach 1427–1429 Adolf zaangażował się także w wojnę przeciwko księciu Kleve Adolfowi II i arcybiskupowi Kolonii Dytrykowi z Moers, wspomagając hrabiego Mark (i brata Adolfa II) Gerarda.