25 złotych polskich (1828–1833) – moneta dwudziestopięciozłotowa Królestwa Kongresowego okresu autonomii, zwana również pojedynczym złotym królewskim, wprowadzona jako następczyni dwudziestopięciozłotówki bitej w latach 1822–1825, po śmierci cara Aleksandra I, za panowania Mikołaja I. Była bita w złocie, z datą 1828, 1829, 1832 i 1833, według systemu monetarnego opartego na grzywnie kolońskiej. Była ostatnią dwudziestopięciozłotówką Królestwa Kongresowego. Wycofano ją z obiegu 1 maja 1847 r.
Moneta została wybita z otokiem, podobnie jak niektóre inne nominały Królestwa Polskiego okresu autonomii emitowane po 1819–, albo po 1820 r.
Awers Na tej stronie umieszczono prawe popiersie cara Aleksandra I, otokowo napis:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Rewers Na tej stronie umieszczono w wieńcu nominał „25", pod nim napis „ZŁO•POL•” poniżej rok 1828, 1829, 1832 lub 1833, na dole znak intendenta mennicy w Warszawie – F.H. (Fryderyka Hungera 1828, 1829) lub K.G. (Karola Gronaua 1832, 1833). Całość otoczona napisem:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Opis Monetę bito w mennicy w Warszawie, w złocie próby 916, na krążku o średnicy 18,5 mm, masie 4,9051 grama, z rantem ząbkowanym, z otokiem.