Ignacy Przybyszewski herbu Grzymała (ur. 1755 k. Krzemieńca na Wołyniu, zm. po 1810) – oficer wojska I Rzeczypospolitej oraz generał-lejtnant w służbie rosyjskiej. Uczestnik wojny polsko–rosyjskiej 1792 r., II i III koalicji antyfrancuskiej. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari.
Życiorys I Rzeczpospolita Ignacy Przybyszewski urodził się w 1755 r. niedaleko Krzemieńca na Wołyniu w rodzinie Jakuba, łowczego i pisarza ziemskiego krzemienieckiego, i Wiktorii z Małachowskich. W 1771 r. wszedł do służby w armii koronnej, pełniąc obowiązki w regimencie pieszym grenadierów pod dowództwem Marcina Lubomirskiego, potem Józefa Wittego, po czym, gdy jego oddział w 1792 r. został przemianowany na 11. regiment pieszy koronny, podlegał Augustowi Ilińskiemu. W toku sprawowania obowiązków żołnierskich otrzymał kolejne awanse: na kapitana (10 V 1776 r.), majora (14 VI 1782 r.) i podpułkownika (23 VII 1790 r.). Wziął udział w wojnie polsko–rosyjskiej 1792 r., przewodząc rodzimym pułkiem w zastępstwie pułkownika Maksymiliana Sierakowskiego. Uczestniczył w bitwie pod Zieleńcami (17 czerwca), następnie sprawował dowództwo nad piechotą polską w czasie obrony Ostroga (25 czerwca). Utrzymał swoją pozycję w obliczu wojsk rosyjskich do chwili nadejścia polecenia odwrotu.