Jest to jedna z możliwych etymologii słowa kauczuk. Inna to jego pochodzenie od caaocho, co oznacza płaczące drzewo. Podróżując po Amazonii, Condamine dostrzegł i opisał różne sposoby zastosowania kauczuku, na przykład butelki i buty.
W 1770 roku angielski naukowiec Joseph Priestley wykorzystał kauczuk jako gumkę do ścierania, wprowadzając ten materiał na rynek produktów piśmienniczych. W 1823 roku szkocki uczony Charles Macintosh chemicznie przetworzył naturalny kauczuk w taki sposób, że nie przepuszczał deszczu i nie zmieniał postaci w różnych warunkach termicznych. Sześć lat później Charles Goodyear przypadkowo wynalazł wulkanizację, rozlewając mieszaninę kauczuku i siarki na gorący piec. W konsekwencji tych odkryć zwiększyło się zapotrzebowanie na kauczuk, który wówczas pozyskiwano wyłącznie z dziko rosnących w Amazonii drzew. W latach 70. XIX wieku Henry Wickham przemycił nasiona kauczukowca do Anglii, a stamtąd trafiły one do brytyjskich kolonii w Azji, jednak te plantacje miały jeszcze wówczas charakter bardziej eksperymentalny niż komercyjny.