Zbudowano szerokie aleje, system kanalizacji, wzniesiono wiele nowych budynków, z których najbardziej charakterystycznym symbolem tego okresu jest Teatro Amazonas w Manaus – neorenesansowy gmach zbudowany przy użyciu materiałów importowanych z Europy. Kauczukowi baronowie sprawili, że Manaus stało się wówczas światowym centrum handlu diamentami. Dochód na głowę w Manaus był dwa razy większy niż w regionie, gdzie uprawiano kawę (stany São Paulo, Rio de Janeiro i Espírito Santo). Belém, stolica stanu Pará, podobnie jak Manaus było w tamtym czasie jednym z najlepiej prosperujących miast w Brazylii. Swoją pozycję miasto zawdzięczało dodatkowo korzystnemu położeniu, w pobliżu ujścia Amazonki do Atlantyku. W mieście swoje siedziby miały banki i inne instytucje, a także mieszkało tu wielu handlarzy kauczukiem.
Pozyskiwanie kauczuku było pierwszym w Brazylii doświadczeniem pracy na tak dużą skalę bez wykorzystania niewolników. Nie oznacza to jednak, że zbiór kauczuku należał do łatwych zadań. Przez cały dzień robotnicy przemierzali wyznaczone szlaki, nacinając drzewa kauczukowe. Uzyskany w ten sposób sok mleczny był następnie dostarczany do „patronów”, którzy go skupowali, oferując w zamian żywność i narzędzia.