Zyskała ona region bogaty w kauczuk, zagwarantowała też miejsca pracy dla tysięcy osób, przede wszystkim mieszkańców Północnego Wschodu, którzy byli zmuszeni opuścić swoje domy, uciekając przed suszą, jaka nawiedziła tamten rejon na początku XX wieku.
Trasa kolejowa Madeira-Mamoré Transport kauczuku z głębi Amazonii na wybrzeże był sporym wyzwaniem. Pomysły na zbudowanie trasy kolejowej jako alternatywy dla spływów rzecznych pojawiły się w połowie XIX wieku, zanim jeszcze nastąpił boom kauczukowy. Spływ rzeką Mamoré w Boliwii, a następnie rzeką Madeira w Brazylii nastręczał wiele trudności, przede wszystkim z powodu 20 wodospadów, które napotykały statki na tej trasie. Postanowiono zatem zbadać możliwość zbudowania torów, biegnących wzdłuż brzegów rzek. Koncesję na budowę trasy kolejowej otrzymał amerykański przedsiębiorca Percival Farquhar – jego zadaniem było doprowadzenie torów od boliwijskiej granicy do miasta Porto Velho (obecnie stolica stanu Rondônia), skąd towar mógł być dalej transportowany Amazonką do jej ujścia do Atlantyku. Do pracy przy budowie kolei zgłosiło się ok. 20 tys. ochotników, z których ok. 6 tys. zmarło w trakcie wznoszenia trasy.