Roter Frontkämpferbund (Związek Bojowników Czerwonego Frontu), Internationale Rote Hilfe (Czerwona Pomoc), Deutscher Freidenkerbund (Niemiecki Związek Wolnomyślicieli). Działając we Freie Gewerkschaften (Wolnych Związkach Zawodowych) był członkiem opozycji komunistycznej w tej organizacji, równocześnie przewodniczył Okręgowemu Komitetowi Revolutionäre Gewerkschafts-Opposition (Rewolucyjnej Opozycji Związkowej). W 1930 bez rezultatu kandydował do Reichstagu, rok później współorganizował wielki strajk górników z Zabrza i Bytomia, a następnie przewodniczył zabrzańskiemu okręgowemu komitetowi strajkowemu, za co stracił pracę. Współorganizował Einheitsverband der Bergarbeiter Deutschlands (Zjednoczenia Górników Niemiec), od 1931 przez dwa lata przewodniczył oddziałowi w Zabrzu oraz należał do Zarządu Głównego. Współpracował z Komunistyczną Partią Polski, uczestniczył w Antyfaszystowskim Kongresie Niemiecko-Polskim 29 stycznia 1933 w Gliwicach. Został aresztowany w marcu 1933, przebywał w więzieniach w Zabrzu, Gliwicach i Berlinie, skąd przewieziono go do Sonnenburga, skąd zwolniono go we wrześniu 1933. Pozostawał pod policyjną obserwacją, w związku z zaangażowaniem politycznym był bezrobotny.