– znamienity duchowny buddyjski; 5. patriarcha sekty tendai i założyciel odłamu jimon; jeden z najwybitniejszych malarzy sakralnych epoki; propagator buddyzmu, autor licznych rozpraw. W latach 853-858 pobierał nauki w Chinach (m.in. w Xi’an, Luoyang). Pośmiertnie uzyskał imię Chishō i tytuł daishi - wielkiego mistrza.
Biografia Pochodził z rodziny Wake w prowincji Sanuki. Był bratankiem Kūkaia. W 15 roku życia udał się na górę Hiei i został uczniem GishinaRed. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Str. 258.
W 857 r. udał się do Chin. Studiował w klasztorze w Fujian tekst sanskrycki Siddham. Następnie na górze Tiantai studiował nauki tiantai. Później w Chang’anie studiował ezoteryczny buddyzm i odbył ceremonię inicjacyjną.
Po powrocie do Japonii w 858 r. przebywał w Sannō-in na górze Hiei. Prowadził wówczas wielokrotnie różne ceremonie na dworze cesarskim. W 859 r. przeniósł się do Mii-dery, a w 866 r. został głównym opatem tego klasztoru. W 868 r. otrzymał funkcję zasu - głównego opata Enryaku-ji i tym samym szkoły tendai. W tym samym roku otrzymał również imperialną zgodę na prowadzenie w Mii-derze ezoterycznych przekazów. To doprowadziło do schizmy pomiędzy podszkołą sammon ("z góry" Hiei) a podszkołą jimon ("poza górą", gdyż Onjō-ji czyli Mii-dera znajdowała się u podnóża góry).