Badaracca, dłuta Giacoma Morena z 1878 roku, artysta chcąc zintensyfikować rzeczywistość wyrzeźbił nawet łzy na twarzy kobiety, opłakującej męża.
Zmieniający się stosunek społeczeństwa mieszczańskiego do śmierci ilustrują trzy groby, dedykowane rodzinie Piaggio, zrealizowane w różnym czasie przez różnych artystów:
grób Giovanniego Battisty Piaggia, wyrzeźbiony przez Benettiego w 1873 roku, ukazuje realistyczną postać zmarłego, opuszczającego kaplicę z modlitewnikiem w ręku. W lunecie na górze artysta umieścił symbole zawodowe zmarłego i jego funkcji społecznej, w grobie Rocca Piaggia, zaczyna być widoczne odejście od koncepcji pietas i od pamięci, zarówno zbiorowej jak i prywatnej, o zmarłym; anioł z trąbką sygnalizuje nadejście Dnia Sądu, zaś odkryty grób oznacza dokonanie się zmartwychwstania zmarłych, trzeci grób, wyrzeźbiony przez Santa Saccomanna w 1877 roku, ukazuje boga czasu, Chronosa jako skrzydlatego starca siedzącego na sarkofagu z założonymi rękami w niepokojącej pozie wyczekiwania, bez cienia nadziei, czy symbolu pocieszenia. Śmierć jest tu przejściem i oczekiwaniem na dzień Sądu i Zmartwychwstania, które pozostają jednak tylko wzruszającym, ludzkim oczekiwaniem, odmienne przedstawienie Chronosa widoczne jest w innym dziele Santa Saccomanna, znajdującym się na grobie Erby z 1883 roku.