W dziele tym, zrealizowanym z 1892 roku, tradycyjne, klasyczne założenie architektoniczne splata się z bardzo realistycznym przedstawieniem obu postaci, zahaczając jednocześnie, z uwagi na sposób potraktowania tematu, o symbolizm, grób Draga, przedstawiający zrozpaczonego, opartego o ścianę człowieka z kapeluszem w ręku, grób rodziny Casselli, mający za temat kobietę trzymająca w ramionach dziewczynkę, która całuje podobiznę zmarłego ojca; uwagę zwraca bardzo drobiazgowy opis każdej postaci, dzięki czemu dzieło to zalicza się do szczytowych osiągnięć realizmu, grób Gnecca, wyrzeźbiony przez Antonia Rotę w 1882 z białego marmuru i brązu, nie ogranicza się wyłącznie do wiernego przedstawienia postaci, lecz usiłuje zbudować narrację: dusza matki dwóch chłopców wzlatuje, zaś anioł wskazuje niebo, miejsce, gdzie wszyscy ponownie się połączą. Powyżej czterech cherubinów, symbolizujących zmarłe wcześniej dzieci kobiety, przygotowuje się na powitanie kolejnej duszy, w grobie G.B.