Gdy jednak w Nadrenii pojawił się Fryderyk II Hohenstauf, Adolf opowiedział się po jego stronie i ponownie wystąpił przeciwko Ottonowi IV. Zdobył wówczas Kaiserswerth, gdzie uwolnił uwięzionego z rozkazu Ottona przez Kolończyków biskupa Münsteru Ottona z Oldenburga. W efekcie zdołał doprowadzić do wyboru na arcybiskupa Kolonii w 1216 swego młodszego brata Adolfa, Engelberta.
W 1218 Adolf wyruszył na V wyprawę krzyżową. W Egipcie, podczas walk o Damiettę dowodził frankońskim i fryzyjskim rycerstwem. W trakcie oblężenia zmarł – zginął podczas szturmu lub zmarł w wyniku epidemii.
Okres rządów Adolfa to okres największego znaczenia hrabstwa Bergu. Dzięki dobremu wyczuciu przyszłych wypadków dokonywał korzystnych wyborów politycznych, dzięki czemu poszerzał granice swego państwa i zyskiwał gospodarczo. Uzyskał m.in. lenna na terenie obecnego Düsseldorfu. Dokonał pierwszej lokacji spośród hrabiów Bergu – miasta Wipperfürth. Prawdopodobnie rozwijał osadnictwo na terenach leśnych. Wspierał rodowy klasztor Altenberg i zakon joannitów, nadał też zakonowi krzyżackiemu Dieren. Jego udział i śmierć w czasie krucjaty wpisywały się w rodzinną tradycję, zaowocowały jednak końcem dynastii.