Możliwe było pozostawanie tylko sympatykiem stowarzyszenia lub dobrowolne wystąpienie (zwłaszcza po osiągnięciu pewnego wieku) i założenie rodziny z zachowaniem całego należnego prestiżu.
Przez większość roku członkowie Arioi żyli w spokoju, przygotowując się do następującej na początku grudnia, po święcie plonów Takwura, zamorskiej wyprawy. Wsiadali wówczas na specjalnie przygotowane łodzie i przemieszczali się z wyspy na wyspę. Po wylądowaniu na brzegu gromadzili się na specjalnych platformach zwanych marae, gdzie odprawiali całonocne obrzędy z tańcami i śpiewami, często o orgiastycznym charakterze. W początkowych etapach obrzędu uczestniczyć mogli wszyscy zainteresowani, późniejsze miały już charakter tajny i zarezerwowane były wyłącznie dla członków stowarzyszenia. Wizyty Arioi miały dla mieszkańców poszczególnych wysp uciążliwy charakter, wodzowie musieli bowiem zapewnić członkom bractwa kwaterunek i wyżywienie, z czego ci często ochoczo korzystali, bezkarnie grabiąc wszystkie zapasy.