Arioi podzielone było na kilka stopni wtajemniczenia, których zewnętrznym wyróżnikiem były tatuaże i rysunki na skórze. W trakcie obrzędów zakładano specjalny strój zwany ahu haio i naszyjnik z żółtych kwiatów, twarz pokrywano czerwonym barwnikiem, głowę ozdabiano natomiast liśćmi kokosa. Do organizacji dopuszczano przedstawicieli wszystkich grup społecznych, choć najwyższe urzędy wiązały się z wnoszeniem opłat na rzecz stowarzyszenia, stąd dostęp do nich ograniczony był dla grup arystokratycznych. Decyzja o wstąpieniu do Arioi uważana była za natchnienie boskie, kandydat musiał się jednak wykazać piękną budową ciała, dobrą pamięcią, umiejętnością śpiewu i tańca oraz predyspozycjami aktorskimi. Członkostwo poprzedzone było kilkuletnim okresem nowicjatu, w trakcie którego kandydat doskonalił się w ceremoniach i przyswajał sobie tajemną wiedzę. Przyjętą zasadą było, że osoba będąca już członkiem Arioi mogła wyjść jedynie za innego członka stowarzyszenia. Przynależność do Arioi związana była z nakazem bezdzietności, stąd wśród członków częste były przypadki aborcji i porzucania dzieci, dzieci urodzone wśród członków wyższych klas jednakże ogłaszano potomstwem bogów, tak by mogły odziedziczyć tytuły po swoich rodzicach.