Po uzyskaniu dyplomu był przez krótki czas (1867–1869) nauczycielem języków starożytnych we lwowskim Gimnazjum im. Franciszka Józefa. Końcem 1869 roku objął posadę kustosza w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. Jego recenzja Bibliografii polskiej Karola Estreichera przyniosła mu rozgłos i powołanie na stanowisko kustosza Biblioteki Jagiellońskiej w marcu 1874 roku, które piastował dożywotnio. Uznając jego zasługi, szczególnie na polu wydawniczym materiałów do dziejów literatury i języka polskiego, jak też publikacji bibliograficznych został mianowany w 1878 roku członkiem korespondentem Akademii Umiejętności, a w 1880 roku członkiem czynnym (zasiadał w komisjach: językowej, literackiej oraz historii sztuki). Po śmierci swego przyjaciela Żegoty Paulego, wybrano go na jego następcę i nadano zaszczytny tytuł Historyografa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1896 został członkiem zarządu nowo powstałego Österreichischer Verein für Bibliothekswesen, na którego czele stał dyrektor Biblioteki Dworskiej w Wiedniu Heinrich von Zeißberg.
Przez całe aktywne życie zawodowe prowadził korespondencję z intelektualistami epoki, m.in. z Józefem Ignacym Kraszewskim.