Gulden był jednak jednostką teoretyczną (obrachunkową), zdewaluowaną w stosunku do realnych guldenów gdańskich z czasów Augusta III.

Gdy kursujący od dawna zasób szelągów w Gdańsku i jego okolicach wymagał uzupełnienia, Rada Miejska wystąpiła z tym do rządu, uzyskując jednorazowe zezwolenie na zamówienie w 1801 r. w mennicy berlińskiej, analogicznych do wschodniopruskich z 1790 r., szelągów miedzianych, wedle stopy: 135 sztuk z grzywny kolońskiej, potem 180. Nie jest jasne czy korekta stopy nastąpiła przed emisją czy w jej trakcie. Na monetach tych umieszczono monogram Fryderyka Wilhelma III i określenie gdańskiej przynależności:

Pruska ordynacja mennicza z 1821 r. wycofywała z obiegu monety gdańskie.

Monety Wielkiego Księstwa Poznańskiego mały|Moneta groszowa Wielkiego Księstwa Poznańskiego bita w Berlinie Po upadku Napoleona, zgodnie z postanowieniem kongresu wiedeńskiego z roku 1815, część ziem Księstwa Warszawskiego ponownie przekazano Prusom i utworzono z nich Wielkie Księstwo Poznańskie. Księstwo było podzielone na dwie rejencje: poznańską i bydgoską. Stanowiło ono integralną część Prus, ale posiadało pewną autonomię. Do roku 1831 król Prus reprezentowany był przez namiestnika. Faktycznie jednak Poznańskie, mimo powołania namiestnika – ks.