Antoniego Radziwiłła i nawet sejmu, zostało zorganizowane jako pruska prowincja, w którą ostatecznie przekształcono je po 1848 roku.
Stosunki pieniężne w Wielkim Księstwie Poznańskim umożliwiały absorpcję pieniądza pruskiego, pod którego wpływem pozostawał ten obszar od lat. Destabilizacja drobnej monety pruskiej na początku XIX w. utrudniała funkcjonowanie jej w poznańskim. Wobec tego, manifestując jednocześnie wykonanie postanowień traktatu wiedeńskiego, król Prus Fryderyk Wilhelm III nakazał wybić w mennicy berlińskiej (literka A) i wrocławskiej (literka B) specjalne monety dla księstwa. W latach 1816 i 1817 wybito miedziane grosze i trojaki, będące równowartością 1/180 i 1/60 talara odpowiednio. Monety były bite na nieco inną stopę niż miedziane monety Rzeczypospolitej i Księstwa Warszawskiego, ale też lżejszą niż fenigi pruskie, tzn. 90 groszy z grzywny miedzi. Nominały odnosiły się do groszy polskich, czego jednak na monetach nie zaznaczono. Groszówka i trzygroszówka powinny ważyć 2,6 oraz 7,8 grama odpowiednio. W rzeczywistości rozrzut wagowy poszczególnych egzemplarzy był znaczny. Monety były dostosowane do stopy groszy miedzianych dla Prus Wschodnich i Zachodnich z lat 1810–1812 (2 grosze poznańskie = 1 grosz wschodniopruski).