Historia Pierwszymi obywatelami polskimi internowanymi na Łotwie podczas II wojny światowej byli członkowie załogi kutra rybackiego Albatros (Gdy 55) – dziewięciu polskich marynarzy, w tym: dwóch cywilnych właścicieli kutra, komandor porucznik Stanisław Hryniewiecki, a także kapitanowie Wiktor Łomidze i Stanisław Uniechowski oraz porucznicy Stanisław Pohorecki i Jan Koziełkowski. Wieczorem 14 września 1939 kuter zawinął na redę portu w Lipawie, następnego dnia załoga została internowana. Początkowo internowani wojskowi traktowani byli wyjątkowo łagodnie, musieli jedynie słowem honoru zaręczyć, że nie opuszczą wskazanego im miejsca pobytu. Sytuacja zmieniła się po 18 września, gdy okręt podwodny ORP Orzeł uciekł z internowania na redzie portu w Tallinnie, a dyplomacja Związku Radzieckiego wykorzystała ten fakt, by kwestionować neutralność władz państw bałtyckich – oraz naruszać ich suwerenność. Z tego względu 19 września 1939 szef sztabu armii łotewskiej gen. Mārtiņš Hartmanis uznał za konieczne zapewnienie, by ucieczka wojskowych stała się niemożliwa.