Zgodnie z tym, Komisja Kinga-Crane’a zarekomendowała zachowanie jedności Wielkiej Syrii, bez wydzielania części południowej (Palestyny), czy zachodniej strefy brzegowej (Liban). Raport komisji, nie po myśli Francji i Wielkiej Brytanii, został jednak utajniony, a opublikowały go dopiero Stany Zjednoczone w 1922.
Książę Fajsal został zobligowany do zwołania Kongresu ponownie 6 marca 1920 pod wpływem demonstracji ulicznych przeciw porozumieniu Fajsal-Clemenceau. 8 marca 1920 Kongres, złożony ze 120 delegatów, w obecności księcia ogłosił niepodległość Królestwa Wielkiej Syrii, a także: wybrał księcia Fajsala na monarchę; określił ustrój jako monarchię konstytucyjną z arabskim jako językiem urzędowym i denarem syryjskim jako walutą (tymczasowo był nim funt egipski); wybrał Alego Ridę ar-Rikabiego na premiera i Jusufa al-Azmę na ministra obrony; odrzucił deklarację Balfoura sprzeciwił się mandatowi Wielkiej Brytanii i Francji na Półwyspie Arabskim.
Reprezentowanie przez Kongres w pełni mieszkańców terenów Wielkiej Syrii budzi kontrowersje. Źródła jordańskie twierdzą, że delegaci reprezentowali wszystkich mieszkańców całego terytorium, w tym żydów, chrześcijan i muzułmanów.