Inne podają, że chrześcijanie i inne mniejszości bały się czystek, a negocjujący z Żydami byli podejrzewani o zdradę.
Stanowisko Kongresu nie zostało przyjęte przyjaźnie przez Francję i Wielką Brytanię. Nacjonaliści syryjscy i bandyci atakowali siły francuskie, szczególnie na terenach nadbrzeżnych. We Francji w wyborach parlamentarnych władzę objęła konserwatywna większość, nie bardzo interesująca się sprawami Bliskiego Wschodu. Brytyjski minister spraw zagranicznych George Curzon nazwał stanowisko Kongresu nieuzasadnionym i nietolerowalnym użyciem władzy. Jednocześnie strona brytyjska, w osobach Lloyda Georga czy Allenby’ego, wskazywały na możliwość uznania Fajsala jako zwierzchnika konfederacji Syrii, Palestyny i Mezopotamii, które pozostałyby jednak pod administracją Francji i Wielkiej Brytanii.
Kongres funkcjonował jedynie do 17 lipca 1920, kiedy to Francja postawiła ultimatum królowi Fajsalowi i po bitwie pod Majsalun zajęła terytorium Syrii, zgodnie z postanowieniami konferencji w San Remo.
Przypisy
Kategoria:1919 w Azji Kategoria:Historia Syrii