Karol Katz (ur. 15 lutego 1895, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan saperów rezerwy Wojska Polskiego, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 15 lutego 1895 jako syn Mateusza. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był 89 pułk piechoty. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 w korpusie oficerów piechoty.
3 września 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem od dnia 1 sierpnia 1916, zaliczony do I Rezerwy armii, powołany do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do batalionu zapasowego 38 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 90 z 25 września 1919, poz. 3307.. Później został przeniesiony na front do macierzystego 38 pułku piechoty i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu 6 kompanii. Wyróżnił się w walkach z bolszewikami dowodząc 7 kompanią 38 pp. 25 listopada 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 4 grudnia 1920 dowódca II batalionu 38 pp, major Symeon Chodakowski sporządził wniosek o odznaczenie porucznika Katza orderem „Virtuti Militari”.