13 maja 1921 wniosek został poparty przez generała porucznika Władysława Jędrzejewskiego, a pięć dni później przez generała broni Józefa Hallera, lecz nie został zatwierdzony przez Naczelnego Wodza. Za bohaterstwo w wojnie polsko-bolszewickiej został odznaczony Krzyżem Walecznych, nadanym co najmniej po raz pierwszy. W 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 38 pp. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1241. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie. Później, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów inżynierii i saperów. W 1934 posiadał przydział w rezerwie do 4 batalionu saperów w Przemyślu.
Po zwolnieniu z wojska ukończył studia i otrzymał tytuł inżyniera chemika. W 1939 r. mieszkał w Opalenicy i pracował w miejscowej cukrowni.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Kozielsku. Między 19 a 21 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego. Między 20 a 22 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany.