został przydzielony na stanowisko dowódcy plutonu nr 211 w Obwodzie II Żoliborz (pluton nr 211 w I kompanii 32 pułku piechoty), na czele którego, w stopniu starszego ogniomistrza podchorążego, wziął udział w powstaniu warszawskim. Wyróżnił się w działaniach na Żoliborzu (walki na ulicy Słowackiego i podczas osłaniania odwrotu zgrupowania „Żubr” – na ulicy Gdańskiej). W czasie walk odznaczony został Krzyżem Walecznych (w okresie późniejszym otrzymał Krzyż Walecznych po raz drugi) oraz awansowany do stopnia podporucznika. W okresie od dnia 1 października 1944 r. do dnia 2 maja 1945 roku przebywał w niemieckiej niewoli (w stalagach XI A i X B oraz oflagu X C). Po wyswobodzeniu przez aliantów pełnił funkcję adiutanta komendanta i dowódcy kompanii szeregowych w obozach cywilno-wojskowych w Dössel i Sennelager. Po wojnie pracował w Biurze Prawnym Banku Inwestycyjnego. Odznaczony został również Krzyżem Partyzanckim, Odznaką Grunwaldzką, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem „Za Warszawę” oraz pośmiertnie Warszawskim Krzyżem Powstańczym (opracowano na podstawie zaświadczenia Koła Byłych Żołnierzy Armii Krajowej z dnia 2 października 1961 r., L. dz. 930/61)., uczestnikiem powstania warszawskiego.