W trakcie sporów majątkowych z kuratorami męża, a po jego śmierci w 1787 z synem i synową, zabiegała zarówno u króla, jak i u ambasadora Rosji Otto Stackelberga i posła austriackiego Benedykta de Cachégo o pomoc w wynegocjowaniu korzystnych dla niej rozstrzygnięć. W 1789 sporządziła testament, a w styczniu 1795 dodała kodycyl, zapisując wszystkie dobra synowi, z dopuszczeniem jednak możliwości, że w razie jego bezpotomnej śmierci sumy zdeponowane u Czartoryskiego wrócą do rodziny Scipio del Campo.

Przypisy

Bibliografia Maria Czeppe: Anna Szaniawska. w Polski Słownik Biograficzny tom XLVI wyd. 2009-2010 s. 609 wersja elektroniczna

Kategoria:Scipio del Campo herbu własnego Kategoria:Szaniawscy herbu Junosza Kategoria:Zmarli w 1795