Antoni Walewski (ur. 18 maja 1805 w Humniskach lub w Brzozowieprof. Antoni Walewski, zm. 3 grudnia 1876) – historyk polski, profesor historii powszechnej Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Towarzystwa Naukowego Krakowskiego, a następnie Akademii Umiejętności.
Życiorys Syn Adama Walewskiego i Marii z domu Golik. Zdał maturę w 1824 w gimnazjum w Przemyślu, rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Lwowskim, które kontynuował do wybuchu powstania listopadowego. Walczył w powstaniu, zaś po jej upadku znalazł się w Paryżu na emigracji, gdzie związał się z obozem księcia Czartoryskiego.
W wyniku decyzji ministra Aleksandra von Bacha w 1851 Walewski objął nie mając doktoratu Katedrę Historii Powszechnej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Odczytano to jako sygnał dosyć złowrogi, zwiastujący podporządkowanie nauki historycznej bieżącym względom politycznym. Powszechnie znienawidzony i niepopularny, cierpiący ponadto na osłabienie wzroku i głosu, złożył Walewski 11 kwietnia 1871 roku prośbę do Ministerium o przeniesienie go na emeryturę, co nastąpiło z początkiem kolejnego roku akademickiego. Po utworzeniu Akademii Umiejętności został wybrany jako jej członek czynny. Do roku 1875 pełnił funkcję prezesa Komisji Historycznej. Zmarł w zupełnym opuszczeniuKrzysztof Baczkowski W służbie dworu Habsburskiego.