Po objęciu urzędu podjął starania o uwolnienie więzionego przez cesarza Henryka VI króla Anglii Ryszarda Lwie Serce, a gdy ten został uwolniony, podjął go uroczyście w Kolonii i obiecał mu wsparcie przeciwko Francji. W zamian otrzymał m.in. przywileje dla kupców kolońskich w Anglii. W kolejnych latach odmówił wyboru rocznego wówczas Fryderyka II, syna Henryka VI na króla rzymskiego, a potem, z powodu jego odmowy zrzeczenia się praw do elekcji króla rzymskiego, nie powiódł się plan Henryka VI wprowadzenia dziedziczności tronu niemieckiego. Dopiero w 1197 Adolf uznał wcześniejszy wybór Fryderyka na króla i złożył mu przysięgę wierności, jednak po śmierci Henryka VI, która nastąpiła kilka tygodni później, ogłosił, że wybór Fryderyka był nieważny.

Po tym, gdy część elektorów bez udziału Adolfa wybrała na króla brata Henryka VI, Filipa Szwabskiego, Adolf, który dysponował także drugim głosem elektorskim odkupionym od arcybiskupa Trewiru, ogłosił wybór Ottona IV z Brunszwiku z konkurencyjnego wobec Hohenstaufów rodu Welfów. Wybór ten był po myśli mieszczan kolońskich z uwagi na bliskie związki Ottona z Anglią, z którą także Kolonia utrzymywała ważne kontakty handlowe.