W czasie swoich rządów Henryk toczył liczne spory z sąsiadami. W latach 1227–1232 trwał konflikt Henryka (sprzymierzonego z biskupem Osnabrücku) z hrabiami Tecklenburga, którzy wcześniej udzielili schronienia Fryderykowi z Isenberga. W latach 1330–1333 Henryk toczył wojnę przeciwko księciu Limburgii i Bergu. Toczył też spory z hrabiami Jülich i Kleve. Wszystkie te konflikty negatywnie wpływały na finanse arcybiskupstwa; tym kłopotom Henryk próbował zaradzić zastawiając dobra. Mimo tych konfliktów Henryk przyczynił się znacznie do rozwoju terenów arcybiskupstwa, szczególnie dzięki licznym zasługom dla rozwoju miast. Wielu ośrodkom miejskim z terenu arcybiskupstwa nadał prawa miejskie, m.in. Rees, Xanten i Rheinbergowi.
Udział Henryka w polityce ogólnoniemieckiej nie był znaczący. W 1227 koronował na królową Małgorzatę austriacką, żonę Henryka (VII) Hohenstaufa (syna cesarza Fryderyka II). Wziął udział w negocjacjach między cesarzem i królem Anglii Henrykiem III i w 1235 posłował do Anglii, aby przywieźć cesarzowi jego narzeczoną, siostrę Henryka III Izabelę. Gdy część kapituły postanowiła go oskarżyć w Rzymie, spotkał się w 1232 w Spoleto z papieżem Grzegorzem IX i uzyskał umorzenie procesu. Został pochowany w katedrze w Kolonii (jego grób się nie zachował).
Przypisy
Kategoria:Biskupi i arcybiskupi kolońscy Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1238