Zygfryd z Westerburga (ur. ok. 1235, zm. 7 kwietnia 1297) – arcybiskup Kolonii i książę-elektor Rzeszy od 1275.
Życiorys Zygfryd był kanonikiem katedralnym w Kolonii, a od 1259 prepozytem kapituły katedralnej w Moguncji. Gdy w 1274 zmarł arcybiskup Kolonii Engelbert z Falkenburga, większość kapituły kolońskiej dokonała wyboru na opróżnione stanowisko pochodzącego z rodziny hrabiów Bergu Konrada. Jednak to Zygfryd objął to stanowisko dzięki poparciu króla Niemiec Rudolfa I Habsburga, papieża Grzegorza X i prepozyta kolońskiej kapituły katedralnej. 3 kwietnia 1275 Zygfryd został wyświęcony na biskupa osobiście przez papieża (prawdopodobnie w Lyonie), a kilka tygodni później otrzymał inwestyturę z rąk królewskich w Brukseli.
Arcybiskupie księstwo w chwili objęcia przezeń władzy było w trudnej sytuacji politycznej. Zygfryd zamierzał przywrócić jego potęgę. Doprowadził do ułożenia stosunków z miastem Kolonia: uwolnił je z interdyktu, który został ogłoszony za czasów jego poprzednika, i obiecał szanować jego prawa. Zdołał też dzięki pozyskaniu sojuszników pokonać lokalnych oponentów w Nadrenii i Westfalii – przede wszystkim hrabiów Bergu i Jülich. Wykorzystał w tym śmierć hrabiego Jülich Wilhelma IV zabitego w Akwizgranie i opanował przejściowo większość jego dóbr.