Jednak w 1282 poniósł niepowodzenie w sporze z królem o Essen i Kaiserswerth.
W latach 80. XII w. wybuchł konflikt o sukcesję w księstwie Limburgii. Konkurentami do tytułu książęcego byli hrabia Geldrii Renald I i książę Brabancji Jan I (który odkupił prawa do tronu od hrabiego Bergu Adolfa). Po stronie Jana stanęli przeciwnicy arcybiskupa – hrabiowie Bergu, Jülich i Mark, a także mieszczanie Kolonii, niezadowoleni z fortyfikacji w Worringen. Arcybiskup poparł Renalda, a poprzez zwycięstwo w konflikcie chciał zapewnić sobie dominującą pozycję w tej części Rzeszy. Wojna zakończyła się bitwą pod Worringen 5 czerwca 1288, w której Renald i Zygfryd ponieśli klęskę. Zygfryd na blisko rok trafił do niewoli u hrabiego Bergu Adolfa V. Bitwa oznaczała koniec dominacji arcybiskupów w tym regionie Rzeszy i usamodzielnienie się zdominowanych dotąd przez nich lokalnych hrabiów i książąt, jak również ostateczne uwolnienie się spod arcybiskupiej dominacji miasta Kolonii.
Po śmierci Rudolfa Habsburga w 1291 Zygfryd wysunął na króla Niemiec kandydaturę