Z uwagi na niedostępność pustynnego terenu, budowa borykała się z wieloma przeszkodami technicznymi i logistycznymi. Rury rurociągu dostarczane były drogą morską, do portu Ras al-Miszab. Jednak jego wody były zbyt płytkie i uniemożliwiały cumowanie statków do nadbrzeża. W celu wyładunku rur zbudowano nadwodną konstrukcję pozwalającą na dostarczenie elementów ze statków oddalonych o 4,8 km od brzegu.
Na lądzie do transportu wykorzystano ponad 1500 ciężarówek ze specjalnymi, niskociśnieniowymi oponami. Na budowie pracowało ok. 30 000 ludzi.
Długość całkowita rurociągu wynosiła 1720 km. Średnica rur wynosiła 760 mm (30 cali) lub 790 mm (31 cali), których zużyto 256 000 ton. Przepustowość w początkowym okresie użytkowania wynosiła do 465 000-500 000 baryłek dziennie. Maksymalna wysokość na jakiej przebiegał, to 907 m n.p.m. (na terenie Arabii Saudyjskiej, na wschód od granicy z Jordanią).
Przebiegał od Ad-Dammamu nad Zatoką Perską (Arabia Saudyjska), przez Jordanię, południową Syrię, aż do libańskiego Sydonu nad Morzem Śródziemnym (Liban). Ropa do rurociągu była zbierana w obrębie pierwszych 507 km, na odcinku Ad-Dammam–Al-Kajsuma, z kilkunastu saudyjskich pól naftowych.