W Sydonie rurociąg kończył się terminalem załadunkowym dla tankowców (o przepustowości 39 000 baryłek na godzinę, maks. 59 000 baryłek/h), ok. 1,5 km od brzegu. Na miejscu znajdowała się również rafineria i zbiorniki o pojemności 180 000 baryłek każdy. W latach 60. XX dobudowano dwa kolejne zbiorniki, o poj. 500 000 baryłek każdy. Rurociąg i ruch tankowców zarządzany był z Bejrutu i Nowego Jorku.
Rafineria, obsługiwana wówczas przez Mediteranean Refinery Co., przetwarzała do 17 500 baryłek dziennie. Zamknięta została w 1989.
Teren terminalu i rafinerii (łącznie 2,2 mln m²) znajduje się obecnie pod zarządem Lebanon Oil Installations.
Funkcjonowanie Budowę ukończono 19 maja 1950. Pierwsza ropa dotarła do Sydonu 10 listopada 1950, a pierwszy tankowiec zapełniono 2 grudnia tego samego roku. Jeszcze tego samego roku król Arabii Saudyjskiej (za namową Wenezueli, która upatrywała w tym drogę do zwiększenia cen ropy) zażądał 50% udziałów w ARAMCO. W tym czasie do Europy płynęła już ropa z Iraku przez terminale w libańskim Trypolisie i palestyńskiej Hajfie, dzięki Iraq Petroleum Company – konsorcjum pięciu amerykańskich firm i Anglo-Persian Oil Company. Już rok później 80% ropy w Europie pochodziło z Bliskiego Wschodu, głównie z wydobycia amerykańskiego. Do końca 1965 roku terminal Tapline obsłużył 11 212 tankowców.