Sposób, w jaki umieszczono na swoim miejscu tak ciężkie kamienie przy panującej w ówczesnych czasach technologii budowlanej jest niewyjaśniony.
Przed rozpoczęciem prac nad budową świątyni po ukończeniu platformy, Herod przez osiem lat gromadził materiały potrzebne do budowy. Następnie 10 000 robotników rozpoczęło wznoszenie świątyni. Wśród pracujących na budowie ludzi znajdowało się 1500 specjalnie przeszkolonych kapłanów, którzy jako jedyni mogli pracować w najskrytszych i najświętszych miejscach budowli. Budowa świątyni trwała łącznie dwadzieścia lat, chociaż już po upływie trzech i pół roku od rozpoczęcia prac została otwarta. Oprócz głównej budowli sakralnej, w skład obszaru świątynnego wchodził zewnętrzny dziedziniec otaczający kompleks - Sąd Kobiet, na który wstęp mieli i mężczyźni i kobiety oraz wewnętrzny dziedziniec otaczający ołtarz służący do składania ofiar. Wzdłuż wewnętrznego dziedzińca rozciągał się Sąd Izraela, na który wstęp mieli wyłącznie mężczyźni. Zarówno Sąd Kobiet jak i Sąd Izraela były jedynymi miejscami w świątyni dostępnymi dla cywilnych Izraelitów. Poza nimi reszta pomieszczeń w budowli zarezerwowana była tylko dla kapłanów. Będąca głównym obiektem całego kompleksu świątynia zbudowana była z błyszczącego białego marmuru i złota.