Miała ona ponadto wykonane z brązu drzwi, zaś jej dach pokryty był złotymi kolcami, mającymi zapobiegać siadaniu na nim ptaków, a co za tym idzie, wynikającym stąd zabrudzeniom. Wnętrze świątyni zawierało menorę, stół dla chlebów pokładnych, ołtarz kadzidłowy, a także Święte Świętych, które zgodnie z tradycjami biblijnymi było lokalizacją Arki Przymierza w Pierwszej Świątyni. Do Sancta sanctorum wstęp miał wyłącznie Najwyższy Kapłan, który uczynić to mógł tylko raz w roku, w święto Jom Kipur.
Pielgrzymi, chcący wejść na teren świątyni, musieli najpierw wymienić pieniądze, gdyż cesarskie monety z wizerunkiem Juliusza Cezara nie były w świątyni przyjmowane. Mogli to zrobić w budynku zwanym królewskim portykiem lub stoą. Budynek ten mieścił się na placu świątynnym, aczkolwiek był tak położony, że aby do niego dotrzeć, trzeba było przejść po schodach na specjalny wiadukt, przecinający główną drogę i place położone wzdłuż zachodnich murów oporowych. Wiadukt ten oparty był na łuku, wykonanym z kamieni o łącznej masie ponad 1000 ton. Aby zbudować wiadukt, robotnicy musieli dosłownie usypać z ziemi wzgórze, ułożyć na nim konstrukcję wiaduktu, a następnie usunąć wzgórze pozostawiając ukończony obiekt. Józef Flawiusz opisał królewski portyk w sposób następujący: „...To była budowla bardziej godna uwagi, niż którakolwiek pod słońcem.