Nowy kraj powinien zapewniać wolność religijną na poziomie konstytucji i na poziomie praktycznym. Mandatariusz nie powinien wykorzystywać monopolu władzy.
Według komisji, zdecydowana większość ludności opowiadała się za niepodległą Syrią. Komisja zarekomendowała zachowanie jedności Wielkiej Syrii, bez wydzielania części południowej (Palestyny), czy zachodniej strefy brzegowej (Liban). Aczkolwiek zauważono odrębność (przewaga chrześcijan) i dotychczasową autonomię Libanu pod panowaniem osmańskim. Zaleciła też nie przyłączanie Cylicji. Według niej, terytorium mandatu było zbyt małe a ludność zbyt mała, by dodatkowo je dzielić. Komisja uznała, że terytorium to jest przeważająco zdominowane przez język, kulturę, tradycję i obyczaje arabskie. Według komisji, Syria powinna zostać monarchią konstytucyjną (jako ustrój możliwie najbardziej znany ludności arabskiej), z emir Fajsal jako królem.