Hermanis Georgs Rūdolfs Buks (ur. 15 stycznia 1896, zm. 18 sierpnia 1942) – oficer wojskowy, sierżant łotewskich strzelców w czasie walk o niepodległość Łotwy. Po wojnie pozostał w wojsku i dosłużył się stopnia generała Łotewskiej Armii (1939). Kawaler m.in. orderu Lāčplēsisa oraz Orderu Odrodzenia Polski.

Dowodził Dywizją Zemgalską Armii Łotewskiej, był także komendantem obozów dla polskich uchodźców organizowanych na Łotwie po klęsce wrześniowej. Po okupacji Łotwy deportowany do ZSRR, gdzie zmarł lub został rozstrzelany w więzieniu na Butyrkach.

Biogram Urodził się 15 stycznia 1896 roku w parafii (gminie) Limbaži, w rodzinie rolnika Ernesta Buksa. Uczył się w miejskiej szkole w Limbaži, a po jej ukończeniu w 1915 został zmobilizowany do Armii Imperium Rosyjskiego. Służył w Preobrażeńskim Pułku Lejbgwardii, następnie został wysłany do Piotrogrodu, gdzie w 1916 ukończył kursy we włodzimierskiej szkole oficerskiej i w czerwcu uzyskał promocję na stopień porucznika. Następnie służył w 19. Pułku Syberyjskim. W kwietniu 1917 wstąpił do Dynemunckiego Pułku Strzelców Łotewskich, początkowo w stopniu podporucznika, a w październiku tego roku zweryfikowany w stopniu porucznika. Przeniesiony do 5 Brygady Artylerii Strzelców Syberyjskich, gdzie służył do pokoju brzeskiego.