Zdemobilizowany, po inwazji Armii Czerwonej na Łotwę dołączył do powstających sił zbrojnych tego kraju. Zweryfikowany przez z dniem 18 grudnia w stopniu starszego porucznika, dołączył do korpusu oficerów rezerwy.
25 stycznia 1919 rozpoczął służbę w , jednak już 29 stycznia został poważnie ranny w bitwie pod Skrundą. W lutym powrócił do służby jako dowódca ośrodka uzupełnień w Lipawie, później pełnił tę samą funkcję w Rydze. Ostatecznie wrócił do służby liniowej jako dowódca 2 Batalionu Kieskiego w składzie , formacji łotewskiej w strukturze sojuszniczej armii Estonii. Po bitwie pod Kiesią w sierpniu 1919 jego batalion wszedł w skład . We wrześniu tego samego roku awansował do stopnia kapitana i objął stanowisko dowódcy batalionu w . W październiku 1919 r. brał udział w obronie Rygi przed białą rosyjską Zachodnią Armią Ochotniczą Pawła Bermondta-Awałowa. Uczestniczył w walkach na wydmach wokół Bolderai, przedmieścia Rygi. Za męstwo w walce został później odznaczony orderem Lāčplēsisa. W styczniu 1920 brał udział w walkach o wyzwolenie Łatgalii, m.in. w bitwie pod Dyneburgiem. W listopadzie otrzymał awans do stopnia podpułkownika (pulkvežleitnants).