Socjalistyczna Partia Indonezji () – indonezyjskie ugrupowanie socjalistyczne założone 13 lutego 1948 w wyniku rozłamu wewnątrz Partii Socjalistycznej. Partia została zdelegalizowana przez prezydenta Sukarno w sierpniu 1960.
Początki W grudniu 1945 w wyniku połączenia Socjalistycznej Partii Indonezji – Parsi z Socjalistyczną Partią Ludową – PRS powstała Partia Socjalistyczna. Liderami nowego ugrupowania pozostali przewodniczący dwóch wcześniej wymienionych partii, Amir Sjarifuddin z Parsi oraz Sutan Syahrir z PRS. Partia uzyskała dużą popularność pośród studentów oraz nielicznej, jak na owe czasy, indonezyjskiej inteligencjiH. Feith, The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia, Singapur 2007, str. 129..
Zaraz po powstaniu ugrupowanie uzyskało 5 z możliwych 25 miejsc w Centralnym Indonezyjskim Komitecie Narodowym, które faktycznie sprawowało funkcję pomocniczą wobec prezydenta Sukarno po uzyskaniu niepodległości przez Indonezję.
Z biegiem czasu większość wpływów w ugrupowaniu przejął Amir Sjarifuddin wraz ze skrzydłem blisko związanym z Komunistyczną Partią Indonezji. Sprzeciw wobec takiego stanu rzeczy wyrażał Sutan Syahrir, który ostatecznie wraz ze swoimi stronnikami został wydalony z partii w czerwcu 1947.