początkowo jako wykładowca. Kiedy w 1936 r. na emeryturę odszedł kierownik Wydziału Ceramiki, Stanisław Jagmin, Krzywiec przejął jego obowiązki i sprawował je do 1939 r. Działając w Poznaniu, dołączył do grupy artystycznej Plastyka, zrzeszającej artystów z regionu wielkopolskiego.
Po II wojnie światowej – we współpracy z Franciszkiem Kruszwickim – zajął się reaktywacją pracowni ceramiki na poznańskiej uczelni. W 1945 został kierownikiem Zakładu Ceramiki; objął również stanowisko wicedyrektora uczelni (w 1947 r. przekształconej w Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych). Funkcje te pełnił do 1950 r. Jego asystentką była studiująca w PWSSP w latach 1947–1950 Elżbieta Piwek-Białoborska.
Wprowadzona w 1950 r. tzw. reforma Mangelowej zmieniła kształt polskiego szkolnictwa artystycznego, zawężając profile uczelni artystycznych do pojedynczych specjalności z zakresu sztuki użytkowej. Kadra od likwidowanych gałęzi sztuk użytkowych była przenoszona do innych ośrodków. Uczelni poznańskiej przyznano specjalizację w zakresie meblarstwa, udało się również zachować rzeźbę, zaś ceramika należała do tych specjalności, które uległy likwidacji. Prof. Krzywiec został przeniesiony do Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, której przyznano specjalizację w zakresie ceramiki i szkła.