Tam został dziekanem Wydziału Ceramiki i Szkła oraz kierownikiem Katedry Ceramiki. Pracował na uczelni do przejścia na emeryturę w 1965 r. Oprócz pracy na PWSSP pełnił również funkcję konsultanta w zakładach produkcji ceramiki w Bolesławcu, Jaworzynie Śląskiej i Wałbrzychu.

W 1959 r. Rudolf Krzywiec został członkiem tytularnym Międzynarodowej Akademii Ceramiki (AIC) w Genewie, a w latach 1963–1966 był przedstawicielem Polski w tej organizacji.

Twórczość Przedwojenna twórczość Krzywca cechowała się charakterystyczną dla członków „Ładu” i Grupy Ceramików prostotą i funkcjonalnością form, była dekorowana głównie barwnym szkliwem. Podobny kierunek podejścia do ceramiki wpajał również swoim studentom, zarówno podczas pracy w Poznaniu, jak i we Wrocławiu. W jego dorobku szczególne uznanie budziły stosowane przezeń szkliwa redukcyjne i iryzujące. Doświadczenia w zakresie szkliw prowadził przez cały okres swojej pracy twórczej.

W okresie powojennym prace artysty były z początku skromniejsze, zdobione grubą warstwą szkliw redukcyjnych. Od 1948 r. w jego twórczości pojawiły się motywy ludowe, przejawiające się zarówno w dekoracji, jak i w formie, na przykład malowane angobami.