Wiązało się to w dużej mierze z lansowaną w tym czasie przez amerykańską administrację teorią domina, według której istniało ciągłe „niebezpieczeństwo” rozszerzania się idei komunistycznych na kontynencie azjatyckim, co w konsekwencji uderzało bezpośrednio w amerykańskie dążenia do zdobycia hegemonicznej pozycji w regionie kosztem ZSRR i ChRL.
Przebieg zamachu Około godziny 03:15 rano 1 października 1965 r., siedem oddziałów wojska w ciężarówkach i autobusach wysłanych przez podpułkownika Untung Syamsuri (dowódcę 1 Batalionu Pulk Gwardii Prezydenckiej Tjakrabirawa), składający się z żołnierzy z Pulk Tjakrabirawa, 7 Dywizja Diponegoro (Jawa Środkowa) i 8 Dywizja Brawijaya (Jawa Wschodnia) opuścił bazę ruchu w bazie lotniczej Halim Perdanakusumah, na południe od Dżakarty, aby porwać na 6 generałów indonezyjskiej armii i Minister obrony narodowej. Spośród siedmiu wybranych oficerów generalnych, trzech generałów zginęło w ich domach (Minister/Dowódcy Wojsk Lądowych gen. broni Ahmad Yani, gen.dyw. M. T. Haryono i gen.bryg. D.I. Pandjaitan), trzech innych zabrano żywcem (gen.dyw. Soeprapto, gen.dyw. S. Parman i gen.bryg. Sutoyo), i Generał Abdul Haris Nasution, główny cel operacji jako Minister Obrony i Szef Sztabu Sił Zbrojnych, zdołał uciec przed próbą porwania, przeskakując przez mur do ogrodu ambasady Iraku.