Później tego samego ranka około 2000 żołnierzy z dwóch dywizji opartych na Javie (454. batalion piechoty z 7 Dywizja Diponegoro i 530. batalionu piechoty z 8 Dywizji Brawijaya) zajęło teraz Plac Niepodległości, park wokół Pomnika Narodowego w Dżakarcie, oraz trzy strony placu, w tym budynek RRI (Radio Republik Indonesia). Nie zajmowali wschodniej strony placu – siedziby głównej dowództwa wojskowej strategicznej rezerwy wojsk lądowych (KOSTRAD) dowodzonej wówczas przez generała dywizji Suharto. W pewnym momencie w nocy D.N. Aidit, lider Komunistycznej Partii Indonezji (PKI) i gen.dyw. Omar Dani, Minister/Dowódcy Siły Powietrzne, obaj przybyli do bazy lotniczej Halim.
Tego samego dnia o godzinie 7.15, państwowe radio nadało komunikat mówiący, iż ruch zapobiegł „sponsorowanemu przez CIA kontrrewolucyjnemu przewrotowi Rady Generałów, wymierzonemu w Republikę Indonezji i jej prezydenta Sukarno”Ł. Bonczol, Zrozumieć Indonezję. Nowy Ład generała Suharto, Warszawa 2012, s. 102.. Zamachowcy proklamowali również nowy organ władzy państwowej – Indonezyjską Radę Rewolucyjną. Zapowiedziano, że będą utworzone regionalne rady na wszystkich poziomach administracyjnych. Zamachowcy zajęli główne budynki administracji publicznej w Dżakarcie.