Na ulicę wyszła również część cywilnej ludności popierającej zamachowców.
Pomimo szumnych deklaracji sam zamach stanął w miejscu. Jedyną oznaką, iż realizacja potencjalnego planu zamachowców posuwała się naprzód, były kolejne doniesienia radiowe. Koło południa, nadano komunikat mówiący o dymisji gabinetu prezydenta Sukarno i przejęciu władzy przez wspomnianą powyżej Indonezyjską Radę Rewolucyjną. Podano również do wiadomości nazwiska członków Rady – przewodniczącego Untunga Syamsuri oraz jego zastępców: generała Supardjo z wojsk lądowych, pułkownika Heru z sił powietrznych, pułkownika Sunardi z marynarki wojennej oraz komendanta policji Anwasa. Poza Untungiem i Supardjo, żaden z wymienionych wojskowych nie miał związków z Ruchem. 30 Września, zaś o swojej rzekomej dominacji dowiedzieli się z radiaTamże..
Poza Dżakartą Ruch zaznaczył swoją obecność jeszcze w prowincji Jawa Środkowa.
Ostatecznie 2 października siły zbrojne dowodzone przez gen. Suharto odbiły budynki zajęte przez zamachowców w stolicy.