thumb|Kwadrant 1888-1900 Kwadrant artyleryjski – urządzenie do nastawiania kąta podniesienia lufy armaty, haubicy lub moździerza.
Budowa i opis działania kwadrantu thumb|Kwadrant WM 35 Najprostsza wersja kwadrantu składa się z dwóch prostopadłych do siebie boków, ruchomego ramienia zaopatrzonego w poziomicę oraz podziałki z zaznaczonymi stopniami, które pozwalały ustawić ruchome ramię pod odpowiednim kątem.
Kwadrant umieszczano na płaskiej powierzchni lufy i nadawano lufie podniesienie, aż do momentu zgrania poziomicy (bańka powietrza znajduje się na środku poziomicy), wtedy ustawienie osi lufy zawiera z poziomem kąt, który uprzednio ustawiono na kwadrancie.
Rys historyczny Gwałtowny rozwój artylerii nastąpił w połowie XIX w., kiedy to Giovanni Cavalli, Martin von Wahrendorff i Whitworth skonstruowali działa gwintowane ładowane odtylcowo. Taka broń potrafiła miotać pociskami na odległość 2-3 km, co do tej pory było nieosiągalne. Tak duża donośność powodowała, że cel często był poza zasięgiem wzroku artylerzysty, co utrudniało prowadzenie skutecznego ostrzału. Aby temu zaradzić na podstawie prób poligonowych stworzono odpowiednie tablice strzeleckie oraz regulaminy użytkowania każdego typu działa.