Dzięki temu obsługa działa potrafiła do każdego typu pocisku (granat, szrapnel) dobrać odpowiedni ładunek prochowy i właściwy kąt podniesienia lufy – tak aby razić wyznaczony sobie cel.
Celowanie Aby artylerzysta mógł trafić w cel będący w zasięgu wzroku, wystarczyło skierować oś lufy działa w jego kierunku i zgrać szczerbinkę celownika z muszką działa (celowanie bezpośrednie). Często jednak cel nie był bezpośrednio widoczny (przeszkody terenowe, duża odległość). Wtedy celowanie wymagało użycia obserwatora, który musiał widzieć zarówno cel jak i działo (celowanie pośrednie). Następnie dzięki zastosowaniu prostej trygonometrii wystarczyło odpowiednio ukierunkować działo i nadać lufie odpowiedni kąt podnoszenia za pomocą kwadrantu.
Kwadrant Kwadrant w klasycznej formie został wykonany w Prusach i oznaczony został jako Libellenquadrant M.41. Wykorzystywano go do gładkolufowych moździerzy. Armia austriacka przyjęła go praktycznie w identycznej formie oznaczając jego wzór jako M.59, następnie przemieniono jego nazwę na kwadrant ogólny (niem. allgemeinequadrant). Na podstawie tego modelu powstało wiele kwadrantów wykorzystywanych przez szereg państw.