Uzupełnienia warstwy zaprawy wykonane podczas poprzedniej konserwacji były uproszczone i nie naśladowały oryginalnych grawerunków. Szczególnie zniszczone były płaskorzeźbione figury w skrzydłach bocznych. Jednocześnie część z nich pozbawiona była atrybutów. Malowane sceny skrzydeł bocznych zachowane były dość dobrze. Ich powierzchnia była zabrudzona pokryta warstwą pociemniałego werniksu oraz uzupełnieniami warstwy zaprawy i warstwy malarskiej wykonanych podczas poprzedniej konserwacji. Malowidła pokryte siatką krakelurów miejscami wykruszały się. Najbardziej zniszczone były dolne partie skrzydeł ołtarza.
Historia konserwacji ołtarza Konserwacja ołtarza w 1966 r. thumb|330px|Pasyjna odsłona ołtarza głównego Konserwacja przeprowadzona w miesiącach od sierpnia do września 1966 r. przez konserwatora Stanisława Filipiaka. Stwierdzono, że struktura drewna jest stosunkowo dobrze zachowana, natomiast na całej powierzchni polichromii wystąpiły pęcherze; złocenia i srebrzenia ołtarza i ramy były przetarte łuszczyły się (łącznie z gruntem). Prace objęły położenie pęcherzy i przytwierdzenie złuszczeń polichromii (alkohol poliwinylowy z polioctanem winylu w emulsji wodnej);